Het voortschrijdend inzicht

Gepubliceerd op 5 juli 2021 om 11:28

Ik heb in mijn job niet echt een baas. 

Iemand aan wie je dagelijks rapporteert.

 

Toch zit er iemand boven mij, zoals bij velen. 

Hij zit daar niet echt, maar is er wel als ik hem nodig heb. 

Een grijsaard, na zestien jaar samen werken. 

En dat kan ik weten, want die grijze haren zag ik nog voor het licht uit ging.

 

De ervaring die deze man heeft, brengt me tot het enige conflict dat we ooit hadden. 

Ik schat dat het een tiental jaar geleden was, en weet zelfs niet meer waarover het ging.

Maar ik was boos en ongeduldig en onthield één ding van wat hij zei: ‘het voortschrijdend inzicht’. 

 

Nooit had hij me meer op de kast gekregen als toen. 

 

Jaren later ben ik mee. 

Hoewel je moet opletten om sommige momenten niet te laten verloren gaan om opportuniteiten te zien, komt het voortschrijdend inzicht toch af en toe piepen. 

Jongere medewerkers fronsen eens ongeduldig hun ogen, maar dat zie ik niet. 

 

En nog belangrijker: voor het voortschrijdend inzicht moet je geen ogen hebben. Alleen een open en alerte blik. 


«