Kijk mama, zonder ogen

Gepubliceerd op 16 april 2021 om 11:19

Het was de dag. Ik was er klaar voor. 

Mijn perimeter wat uitbreiden, met Vibor en zonder begeleiding. 

Ik moest en zou alleen naar de apotheek gaan. We hadden er al vaak op getraind, en nu gingen we het solo doen. 

Ik bond mijn veters , deed Vibor zijn harnas aan en weg waren we. 

 

De weg naar de apotheek vraagt veel voelen. 

Ik moet drie wegverzakkingen op het voetpad gewaarworden. 

Het klankverschil van de echo’s tegen de gevel is niet groot. 

Vibor draait heel genuanceerd zijn hoofd bij twee deuren die ik moet passeren. 

En dan nog een tiental stappen, met rechtervoet te tellen. 

 

We waren er bijna. 

Even afgeleid door een nieuwe knapperd in het dorp: een geleidehond die in training was met zijn baasje, maar dat lukte ons ook. 

Een rondje door de apotheek en met een stukje zeep vervatten we de weg naar huis. 

 

Toen ging ik de mist in. Wellicht te grote stappen, zodat ik elke verzakking miste. 

Dit duurde te lang. Het geluid van het verkeer klopte ook niet meer met mijn terugweg. 

Ik stopte en liet Vibor de deur zoeken. Ik hoopte op onze voordeur. 

Maar deze deur was één en al glas. Ik tastte en voelde ook cijfers. Waar was ik beland? 

Ik tastte nog even verder tot iemand me aansprak. Ik vroeg waar ik was, en het werd duidelijk dat ik de broodautomaat aan het knuffelen was.

Ik was dus een dertigtal meter voorbij ons huis gestapt. 

 

Gelukkig was er Willeke, die de bakkerij uitsnelde. 

Ze hielp me om mezelf terug te oriënteren, en we hervatten de weg naar huis. 

 

Ik kwam binnen met hangende schouders en toen ik mijn man zag welden tranen op uit mijn werkloze ogen. 

Ik ben een sukkel, zei ik. Hij wou nog even ontkennen, maar toen ik nog frontaal tegen de deur liep was ik zeker. Ik ben echt een sukkel. En ga het nooit kunnen. 

 

Ik zette me neer. En voelde iets onder mijn billen. 

Mijn hiel. Die zat daar ideaal om mijzelf een schop onder mijn kont te geven. 

En zo gebeurde. Vibor had geen tweeënhalf jaar training achter de rug om nu met een sukkel opgezadeld te zitten. 

 

Ik stond recht, nam stilletjes mijn jas en sloop samen met Vibor het huis uit. Terug. 

Trillend kwam ik de apotheek binnen na een vlekkeloos parcours van Vibor. 

En ook de terugweg liet me alle verzakkingen voelen. 

 

Ik teende naar mijn man. 

Een kwartje minder sukkel zei ik, fier als een gieter. 

 

‘s Avonds na het werk deden we het nog eens. 

Een rondje door de apotheek, wij samen. En het was bijna perfect. 

Nog een kwartje minder sukkel, dat gaat goed vooruit. 

 

Het was zoals toen ik leerde fietsen. Ik had een klein oranje fietsje. 

Die zijwieltjes moesten er zo snel mogelijk af. Ik riep heel luid: "Kijk, mama, zonder handen!"

Om vervolgens de struiken in te knallen. 

Maar om te leren fietsen was er maar één weg, dezelfde als nu: opnieuw gaan. 

 

Deze ochtend op mijn planning: de apotheek.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Everaerts
een maand geleden

Ran, het gaat vooruit, het gaat verbazingwekkend goed vooruit.
Ik hou van je verhalen op je moeilijke weg. Je leert ons veel.
Kus, Nicole

Kathleen
een maand geleden

Lieverd, gij zijt geen sukkel, gij zijt een voorbeeld, een toonbeeld, een inspirator en een goeie en grappige schrijfster, die man en die Vibor mogen heel fier zijn! Ik ben alvast keitrots op jou! Wat een moed want ik ken dat gevoel... dikke zoen en hou vol hé!

Betty Cuylen
een maand geleden

Hou vol lieve Ran je bent super sterk 💪!

Katleen
een maand geleden

Alleen maar bewondering ... voor je doorzettingsvermogen, je schrijverstalent en voor wie je bent.
Vibor heeft het héél goed getroffen bij jou!

Diana Arnold
een maand geleden

Neus in de wind en gaan.
Komt helemaal goed team Vibor😘
Hou je taai.

Decat dorine
een maand geleden

Goed zo Ran !!!!zo herinner ik je van onze reis naar Peru x

Tops greet
een maand geleden

Liefste Ran,zoals jij ken ik er geen twee,wa bewonder ik jouw toch 😘 beetje geduld en het komt goed zo kennen wij u !!! Een dikke knuffel x

Detje
24 dagen geleden

Mooi! Heel veel moeD...Heel veel moeT...

Lut Verlinden
24 dagen geleden

Zo ontroerd door jouw verhaal. En het spreekwoord 'waar een wil is, is een weg' doe je alle eer aan.