Een andere kijk op hulp

Gepubliceerd op 5 april 2021 om 19:42

Enkele jaren geleden was ik toezichthouder in twee VZW’s .  

Ik had een duidelijke visie op hoe hulpverlening het best wordt georganiseerd. 

Maak het zo concreet mogelijk. 

 

Als je aan de organisatorische kant staat, is het makkelijk  om  een klare kijk te hebben. 

Of dat toch te denken. 

 

En dan kom je zelf in een situatie waarin je hulp moet vragen. 

Dik tegen je goesting. Ingaand tegen je karakter. 

 

Dat die hulp best concreet is, klopt nog steeds.
Maar ik zou nu toch iets voorzichtiger zijn.
Want - en nu wordt het een beetje gênant - soms wil je meer dan alleen concrete hulp. 

Maar dit voelt als blind dansen op een slappe koord , met risico om ondankbaar genoemd te worden. 

 

Bijvoorbeeld: na enkele mislukte eigen pogingen bakt iemand een ei voor je. Al weken lang heb je zin in een ei. Het schrapen van het mislukte ei dat aan de kookplaat kleeft, had tot dat moment je honger gestild. Maar nu maakt iemand even tijd om een ei te bakken. 

De dankjewel is evident. Eindelijk een eitje. Tot je een aangebakken ei krijgt. Nog steeds dankjewel, want je wil niet het risico lopen dat je voor de rest van je leven eierloos moet doorbrengen. En met lange tanden eet je dankbaar je eitje op. 

 

Je komt dus in een positie waarbij je moet slikken en dank u zeggen. 

 

Ik begin mijn kieskeurigheid te verliezen. 

Niet slecht, want misschien lag of ligt mijn standaard - zeker voor eieren - te hoog. 

 

Iemand anders bestelt op jouw vraag iets online.
Je vraagt iets vierkant en krijgt iets rond.
Blij zijn. Of toch op zijn minst dankjewel zeggen en accepteren dat de vorm toch niet zo belangrijk is. 

 

Het zijn kleine dingen. 

Bijna altijd onbelangrijk. 

En ik ben best dankbaar. 

 

Mijn wekelijkse boodschappenpartner die me -sinds de dag dat mijn rijbewijs ongeldig werd- elke vrijdag op sleeptouw neemt, snapt en kent me intussen door en door. Ze overloopt alle soorten yoghurt om me dan te laten kiezen. Weet welke chocolade ik het lekkerst vind en - hier zijn we weer - kan zelfs zonder tip weten welke eieren ik het beste vind. Maar geeft me toch telkens weer de keuze. Laat me de stoffen voelen van de kleedjes die ik pas, en giert het uit als ik in een pashokje vast zit in een jurk, wegens binnenstebuiten en achterstevoren aangedaan.  

 

Maar terug naar de eitjes. Ik kon het toch niet laten en de volgende keer bakte mijn eierbakker zowaar een perfecte omelet . Na het smullen en ook wat schrokken bedankte ik niet enkel verbaal , maar ook met een brede glimlach. 

 

Ik krijg er zowaar terug honger van. 

Laat die eieren maar komen. 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Heidi Lucas
7 maanden geleden

Ik wil voor jou graag een ei komen bakken....as ik mee mag eten..
Want alleen eten is ook maar saai he

Patricia Baum
7 maanden geleden

Jouw literaire bijdragen zijn van vlees en bloed, een verademing telkens opnieuw door hun herkenbaarheid.