Het afwijkend normaal

Gepubliceerd op 29 maart 2021 om 08:08

Ik stapte in de bus. 

Of neen. Dat is een iets te elegante omschrijving om mijn intrede te omschrijven. 

Ik klauterde in de bus, nadat Vibor de achterdeur had gevonden. Steeds spannend, bang dat de chauffeur al vertrekt zonder dat ik een plaats voor ons beide heb gevonden. 

 

Mijn instappen werkt een stilte in de hand. Iedereen zwijgt. 

Als mijn begeleider dus niet snel genoeg zegt waar ik best ga zitten, kroop ik al meermaals per ongeluk op iemand zijn schoot. 

Vorige week waren de gehandicaptenstoeltjes - mijn nieuwe biotoop  - terecht bezet door een ander die iets meer of minder heeft dan de standaard persoon. Ik tast naar de eerste de beste bank die ik vind, om mijn handpalm vervolgens te vullen met een borst van de dame die er zat. Ze aanvaardde gelukkig mijn excuses en we plantten ons snel neer net voor de bus vertrok. 

 

Dat soort onhandigheden overkomt me wel vaker. 

Ik kwam al op kantoor aan met de witte vacht van mijn kat uitgebreid verspreid op mijn zwarte kledij. 

Deze week nog vroeg een collega discreet of ik wist wat de kleur van mijn kousen was. Ik dacht zwart , maar het bleken fluogele sportsokken te zijn. Ik lanceer misschien onbewust een nieuwe trend? 

 

Met het bakken van een ei ben ik tijdelijk gestopt , nadat mijn zorgvuldig geklopt eitje telkens naast de pan werd gegoten. Daarop oefen ik later nog wel.

 

Instappen in de auto werkt steeds op de lachspieren van mijn chauffeur van dienst. Het zoeken naar het deurgat is een kunst op zich als je niet weet aan welke kant van de wagen je staat , laat staan waar de voor- of achterkant is. Bulten op mijn hoofd of een gezwollen wenkbrauw zijn dagelijkse kost als ik weer iets te enthousiast instap.   

 

Ik ontschminkte mijn ogen met dissolvant, het flesje dat net naast de make-upremover stond.

Gelukkig waren mijn ogen al kapot . 

 

Ik kroop onlangs in bed, met koude voeten dus ik schurkte mij tegen mijn echtgenoot. Hij vroeg me wat ik gedaan had, want iets klopte er niet. 

Ik vond al dat mijn body lotion een beetje anders rook. De volgende dag ontdekte ik dat mijn conditioner op de plaats van mijn body lotion stond. Vandaar die extreem  glimmende  en vooral gehydrateerde benen.  En ultra zacht beenhaar. 

 

Zo is het weeral bevestigd : het afwijkend normaal heeft ook zijn voordelen. 


«   »