Over melk en geweten

Gepubliceerd op 19 januari 2021 om 09:02

We waren goed bezig. Aan het werk met Vibor.  

Vibor zocht en vond het eerste gestreepte paard. 

Tijdens het trainen gebruiken we een discrete taal. Het woord Zebra is een zoekopdracht voor Vibor, net zoals hij na het oversteken naar de stoep moet zoeken. 

We bereikten onze eindbestemming. Het lokale B-Post-punt. 

 

Vibor zocht en vond de deur. Stopte er pal voor, dus ik griste zijn beloning uit mijn zak. Ik checkte nog even of de deur reeds open was toen ik plots een duw voelde van iemand die ook binnen wou. Ik vroeg wat er gebeurde , want ik heb helaas geen ogen op mijn rug die kunnen inschatten wat er gebeurt. 

 

Een dame maakte duidelijk dat ze door wou. 

Ik vroeg haar even te wachten, zodat ik kon binnen wandelen. 

Helaas. Haar ongeduld was groot. Een ijzeren kar raakte me in mijn flank en duwde me achteruit. 

 

Vibor bleef netjes staan. Hij is sterk. En groot. En stoer. En hij stond toch goed? 

Ik probeerde mijn kalmte te bewaren . Misschien dacht de vrouw in kwestie dat ik gewoon stond te wachten, of een regionale versie was van Samson en Marie die een optreden kwamen geven voor een bescheiden publiek. 

Dus ik wees ze erop dat Vibor een geleidehond was  - wat trouwens zichtbaar is aan zijn harnas - , ik toonde mijn witte stokje en zei dat ik blind was. en aan het trainen. En dat ik graag wou verder werken. 

 

Haar antwoord verbaasde me. Ze moest door, had geen tijd en trok de kar verder naar binnen. 

 

Het bleek een postbode te zijn. Pakjes ophalen. Tegen de tijd . 

 

We waren alle drie stil. 

Vibor is meestal geen grote prater, maar wij waren van onze melk. 

 

Op de terugweg vroeg ik mijn begeleider onder welke druk de postdame moet staan om zo te moeten of willen werken. en of er vanavond toch niet iets zou knagen. Misschien aan haar geweten? Misschien schatte ze het gewoon fout in en zag ze pas nadien hoe de vork in de steel zat. 

 

Mijn begeleider vroeg me of ik dat had, een geweten. en of ik ‘s avonds stil sta bij wat er overdag is gebeurd. 

Het was opnieuw even stil. Ja. Dat doe ik. Of probeer ik toch. 

Ik werd ooit bijna gedwongen om in een spiegel te kijken, en dat deed me deugd.

En nu is kijken in een spiegel een beetje moeilijk geworden. Maar toch probeer ik het. 

 

We besloten Vibor’s werkdag af te sluiten met een korte wandeling in de Dreef. 

Vibor vond een berg met takjes.  Wij genoten van de frisse lucht. 

En we knikken vanaf nu extra naar alle mensen die ons pad kruisen, discreet aanmoedigen en even geduld hebben als we in de weg staan. 


«   »