Het hoekje

Gepubliceerd op 13 januari 2021 om 12:10

In het begin was ik vooral bezig met mijn weg te zoeken in huis.

Nog steeds hoor. Maar ik heb mijn routes .

Vaak langs muren. Tasten en voelen tot je dat ene schilderij aanraakt en dan de woonkamer oversteekt.

 

Of stappen in de richting van het geluid. Uit elke kamer weerklinkt ondertussen de radio.

Mensen die bij ons op bezoek komen raken verward door dat klankenboeket.

‘Misschien heeft ze naast haar zicht nu ook een gehoorprobleem’ voel ik ze denken.

 

Nu het rondlopen in huis wat lukt , neem ik terug wat taken op.

Wasmachines en droogkasten opstarten lukte al snel , net als de was opplooien. 

Eitjes koken lukt dankzij de tip van Kelly , spaghetti eten is het makkelijkst dankzij de raad van Kathleen. 

 

Stofzuigen en dweilen lukt me ook al wat, maar je komt het best niet controleren.  Maar toch. De grote lijnen zijn proper. 

 

Het bed opdekken is steeds een avontuur. De lakens eraf halen is een opwarmertje waarmee weinig kan misgaan. 

 

Het leggen van nieuwe lakens is telkens een goede oefening in zen. 

Op de tast zoeken wat de lengte- of breedte  van de lakens is, is al best spannend. Maar de dons in de overtrek krijgen is andere koek. Het lijkt alsof ik meer dan 4 hoeken in mijn lakens heb. Ik kom telkens ergens anders uit. Meestal onderaan in de overtrek, wat betekent dat de dons een kronkelige weg aflegt om terug zijn beginpositie te bereiken. 

Dan stop ik even. En probeer opnieuw. Geduldig langs de naden. Niet beginnen gillen. 

De wekelijkse pogingen die uiteindelijk altijd lukken, leren me één ding: uiteindelijk vind je altijd wel het juiste hoekje. 

 

Dan begin ik de lakens als een bezetene te spreiden. En van links naar rechts naast het bed te lopen.

Tot ik denk dat het perfect is en een carrière als kamermeisje zou  kunnen ambiëren . 

 

Als er dan iemand passeert troon ik ze mee naar onze slaapkamer. Even het resultaat tonen terwijl ik zogezegd achteloos nog eens tast hoe strak het wel ligt. Ik poseer tegelijkertijd in de houding van een verkoper op het autosalon die zijn bolide zacht streelt .  

 

Volgens mijn echtgenoot is het perfect. 

Misschien is dat wel de definitie van liefde. Af en toe schaamteloos de waarheid wat verzachten. 

Want als ik s avonds in bed kruip stel ik vast dat de dons nog wel heel veel ruimte heeft bovenaan.

En schots en scheef, maar wel strak getrokken is. 

 

Ik kruip dicht tegen hem aan. Trek eens een de lakens en sluit de dag voldaan af. 


«   »