Snuffelcontacten

Gepubliceerd op 3 januari 2021 om 16:35

Haar naam is Lieve. Die naam staat haar perfect. Ik herinner me haar als een mooie vrouw. Niet dat ze dat niet meer is, maar wie weet is ze veranderd sinds mijn zicht is weggevallen. In hoor haar goed. Ze is zo iemand die kan glimlachen zonder dat je het moet zien. Ze straalt dat uit.  Haar habitat is mijn apotheek. Terwijl Vibor daar de eerste keer binnen kwam om te oefenen met zijn geleidewerk ramde hij bijna een stand in de winkel. Maar zij snelde discreet toe, stelde me gerust en wil zelfs aanpassingen doen indien nodig voor Vibor.  

Het nodigde me uit om daags nadien nog een tube tandpasta te gaan kopen. Haar aanmoediging zorgde ervoor dat Vibor en ik de stand negeerden en het al wat beter ging. 

 

Zij is niet de enige in mijn dorp. 

Dirk van de krantenwinkel slaagt erin om Vibor straal te negeren, wat perfect is. En hij helpt me op zijn manier en geeft de aanwezige dorpsgenoten duidelijke instructies zodat ik de terugweg goed kan inzetten. 

 

Een bezoekje aan de supermarkt is ook een beleving. De supermarkt vindt Vibor het leukst. Hij maakt telkens een extra stop voor het gebak en tracht achter de vleestoog te raken.  We maakten net weer een ommetje rond de diepvries toen Sara me enthousiast aansprak. Ze vroeg of het een beetje lukt en bood hulp aan. We zijn welkom en als ik na verloop van tijd alleen zou komen mag ik gerust doorgeven wat ik nodig heb. Prima, want Vibor is vooral geïnteresseerd in de bouillonblokjes en een boodschappenlijstje door hem laten uitvoeren ligt moeilijk. 

 

Judy van de bakker liet me weten dat haar medewerkers op de hoogte waren gebracht van onze komst en dat Vibor ook daar welkom is. Haar team doet dat prima en het is ook fijn dat de wachtende mensen me zonder probleem laten voorbij flitsen. 

 

De frituur durfde ik nog niet aan, maar ook Maggy berichtte dat frietjes halen bij haar in het gezelschap van Vibor geen probleem is. Ook Isabelle van de beenhouwerij zei me dat we op een goeie ontvangst kunnen rekenen.

 

Het is dus niet slecht vertoeven als geleidehond in Noorderwijk . Nu nog aftellen tot het beste café ter wereld terug zijn deuren opent. Cafébaas Jo heeft, nu de horeca stilligt, aangeboden om een oogje in’t zeil te houden tijdens mijn ontdekkingstochten.

 

Ik hou helemaal niet van knuffelen, maar ben heel tevreden met mijn snuffelcontacten. Hoe mooi is dat!

 

 

Foto: Les Amis du Tour de France vzw


«   »