Vergeten

Gepubliceerd op 16 november 2020 om 09:04

Vergeten is dubbel. Ik zou kunnen schrijven over het vergeten zicht. Wat vreemd is. Ik begin te vergeten hoe dingen eruit zagen. Onbelangrijke dingen. Zo vergeet ik hoe het beddengoed eruit ziet dat ik al jaren gebruik. En toch wil ik steeds weten onder welke lakens we slapen, en laat ik het wekelijks omschrijven. En wissel ik telkens, net zoals vroeger.  Ik vergeet de kleur van dingen, en kan zonder schroom vragen om iets te klasseren in ‘dat grijze kaftje’ terwijl het altijd roze is geweest. Oftewel maken ze me iets wijs, dat kan ook. 

 

Belangrijke dingen vergeet je niet.

Mijn naasten, mensen die me inspireren of een kunstwerkjes dat speciaal voor ons werd gemaakt : het staat op mijn netvlies gebrand. 

 

Maar vergeten kan ook fijn zijn. 

 

Vorige week drie maal op één week. 

 

Een vriendin stuurde me een foto. Ik tuitte even mijn mond, en liet weten dat ik (zodra iemand in de buurt was) zou vragen de foto te omschrijven.  Haar antwoord kwam met verontschuldigingen, maar ik vond het heerlijk. Ze was gewoon vergeten dat ik niets meer zie. 

 

Twee dagen later stond mijn dochter voor me. Of toch in de buurt, daar mispak ik me soms aan. Ze was enthousiast als altijd, en giechelde dat ik ‘dit echt eens moest zien’.   

 

Diezelfde week stond ik te keuvelen in de keuken toen onze  poetsvrouw arriveerde. Altijd gezellig. 

Plots voelde ik iemand dichtbij. Mijn wederhelft was enthousiast binnen gekomen, met in zijn handen iets waarnaar ik al even zocht. Hij hield het even vlak voor mijn neus. Blijkbaar. En  zei ‘kijk eens wat ik gevonden heb’. 

Toen hij weg was, zei de poetsvrouw dat ze hem een por had willen geven, hij weet toch dat ik dat niet zie? 

 

Ik stelde haar gerust. Daags tevoren had hij me nog verteld dat hij heel vaak vergeet dat ik niets zie. 

Op zich vreemd. Hij is diegene die me het vaakst ziet zwaaien in de woonkamer als ik op zoek ben naar een muur als referentiepunt. 

Hij loopt samen met mij als een net getrouwd koppel statig door de tuin om me naar binnen te helpen en te vermijden dat ik in de struiken beland. 

Hij ziet de was die schots en scheef is opgeplooid en verwijdert de mascara die accidenteel op mijn neus is beland. 

 

Dus zijn er twee opties. Oftewel ontwikkelt hij nu zelf een visuele beperking, ofwel is het de liefde die verblindt. 

 

Ik ga voor het laatste. 

 


«   »