Vijftig tinten niets

Gepubliceerd op 26 oktober 2020 om 10:06

Hij komt er wel, die jongen. Nieuwsgierig en verder kijken dan zijn nog groeiende neus. 

Zijn moeder had hem verteld dat ik blind was, en niets meer zie.  Hij vroeg zich af wat je dan nog ziet. Wat is dat, niets zien? 

Interessant. Ik probeerde me er eerst makkelijk vanaf te maken, en zei haar dat ze eens moest proberen om door haar elleboog te kijken, maar toen ik hoorde dat ze dat effectief aan het testen was, dacht ik even na. 

 

Bekijk het als een cocon rond je hoofd. Je handen zijn weg, maar zetten een tandje bij om je ogen te vervangen en voelen naarstig.

Er zijn geen randen, geen plafonds, en geen muren, behalve als ik ertegenaan knal. 

 

Het is niet zwart, niet grijs, niet wit. Maar om nu echt te stellen dat het niets is, zou te beperkend zijn. Hoewel. 

Het zijn vele tinten, maar geen kleurtinten. Het zijn veel tinten niets, die soms verschuiven. Het lijkt donkerder als het koud is en de zon op mijn huid maakt mijn zicht wat lichter.  Hoewel ze onzichtbaar is.  Dat zal dan perceptie zijn, zeker? 

 

Enkele dagen later liet ik ongewild even in mijn donkere kamer kijken. 

 

Ik wou een bedankje sturen naar een vriendin die iets voor me gemaakt had. Ik was er heel blij mee, en wou dat even delen. 

Ik stond in de badkamer, en het cadeautje lag netjes voor mij.  Ik deed erg mijn best. Zocht de camera app die ik nog zelden gebruik. Ik selecteerde deze keer bewust de juiste lens, aan de achterzijde, want die fout maakte ik niet meer. Ik richtte het toestel in naar het ding en nam een foto. Het sturen lukte ook vrij vlot. Gelukt. 

 

Het antwoord dat ik na enkele minuten ontving deed me even fronsen. 

 

"IK KOM NIET MEER BIJ Gezicht dat op de grond rolt van het lachen. Gezicht dat op de grond rolt van het lachen. Gezicht dat op de grond rolt van het lachen."

 

Zij had de truc al door om blinden gek te krijgen, veel emoticons sturen, want die worden uitgesproken. 

 

Maar ze zat even in mijn wereld. Gedeeltelijk dan toch. Want wat ze ontving was een zwart vlak.  Of een tint in die buurt. 

Ik had blijkbaar een foto getrokken zonder flits, zonder daglicht en de verlichting in de badkamer blijft steevast werkloos.  

Mijn inspanning eindigde in een bijzonder realistische versie van wat ik had gekregen van haar. Niets.  Of toch niets zichtbaar. 

Maar bijzonder handig en voelbaar. Dat kon mijn camera niet vastleggen.


«   »