Recht, Ran, Recht!

Gepubliceerd op 15 oktober 2020 om 14:19

Ze trekt berispend aan mijn arm en sneert me toe. Recht, Ran, Recht !  

Het is een actie die ze vaak herhaalt, gelukkig. 

Als ik mee op sleeptouw wordt genomen, en dat mag je bijna letterlijk nemen, maak ik soms bizarre bewegingen. 

De ganzepas bij hoogteverschillen tovert hopelijk een glimlach op de gezichten van omstaanders, maar het bukken is redelijk belachelijk. Hoewel voorspelbaar. Mijn zintuigen voelen onbewust als de hemel naar beneden komt. Naar mijn gevoel toch. Concreet wil het zeggen dat ik me buk ) of kantel , dat is een variant  ) als ik een plafond boven me ervaar, bv. Bij het binnen wandelen van een portaal, onvoelbaar op de grond maar voelbaar in mijn hoofd.  Ik zit er zelden naast, alleen schat ik de afstanden blijkbaar nog niet helemaal in.  Ik word klein duimpje als ik een plafond boven me voel, hoewel ik er twee keer onder kan probeer ik mijn bovenlichaam te halveren door gekromd en bukkend onderdoor te gaan. 

 

Op de tandem wordt het helemaal de moeite. Iets triggert  me, alleen weet ik nog niet wat. Na enkele minuten fietsen begin ik boos te gillen. Stoppen. Nu. Trillend vraag ik aan mijn wederhelft waarom hij niet recht kan blijven met de fiets. Waarom moet hij helemaal schuin gaan hangen? Ik voel me als een motard op het klaverblad, de afstand tussen mijn scheenbeen en de grond kan niet groot meer zijn. 

Ik word er vriendelijk op gewezen dat de fiets recht rijdt, maar ik plooi mijn bovenlichaam in een hoek van negentig graden. Altijd naar rechts. 

Ik probeer nog even tegen te pruttelen. De weg zal dan wel scheef zijn, ik heb een kompas in mijn lijf en voel als enige dat dit schuin is. Tenslotte probeer ik de zeeespiegel er nog bij te halen, maar mijn ziende leider blijft erbij. Dit is recht. En ik was dus scheef. 

 

Wat is eigenlijk recht? Als mensen me even veilig willen parkeren zeggen ze me soms om twee stappen rechtdoor te zetten.  Wat is  rechtdoor? ? Als je horizon onzichtbaar is geworden, is recht ook iets abstract geworden. 

 

Ik slik mijn frustratie in. Mijn haren wapperen terug in de wind. We zijn terug vertrokken.

Af en toe sneer ik mezelf toe al fietsend. Recht, Ran, Recht 


«