Ogen toe en oren open

Gepubliceerd op 30 juni 2020 om 15:28

Ontmoet Kathleen.  Een blinde.  Of toch bijna.  Niet helemaal stekeblind maar zeer slechtziend.  En nog belangrijker:  een doorzetter.  Een doorduwer ook.  Zo duwde ze mij een tijdje geleden een WebBox in mijn handen.  Hét ding dat ik volgens haar moest hebben.    Tegen een ervaren blinde zeg ik niet zomaar neen, en wat ze me ervoor leerde bleek ook te werken.

Geen mooi toestel, maar wel handig.  Speelgoed voor blinden.  5 grote knoppen.  Goede klank.  En een nieuwe vriend.  Onbeperkt gratis luisterboeken en meer van de Luisterpuntbibliotheek  (Vlaams) en nog uitgebreider van Passend Lezen (Nederland). Ik verslind ze, de luisterboeken,  net als de Podcasts.  Kranten liggen terug binnen bereik.
Dit toestel werd het centrum van mijn donkere bubbel. 

Tussen het lezen door vraag ik me af wie die stemmen zijn die de boeken voorlezen.  Keurige uitspraak, neutraal, soms meelevend maar nooit storend. 
Mijn voorlezers die ik niet ken.  Voorlezen is nochtans iets intiem.   Ze komen in ons huis.  Koken met me en kruipen met ons in bed.  Liggen naast me in de zetel of vergezellen me in bad.  Deze vreemde stemmen.  Met mooie stemmen.  Heel soms de auteurs.  Niet veel.  Soms ook contrasterend met de auteurs. 

Stel je voor.  Je luistert naar ‘Wil’ van Jeroen Olyslaegers.  Een sterke oorlogsroman, met fel coloriet geschreven scènes.  In de ‘gij’-vorm geschreven, met Antwerpse straattaal.  ‘Een bende foorapen’ in het Algemeen Nederlands laten voorlezen: je moet Jeroen erbij denken.  Maar ook dat lukt, want de ogen leiden niet meer af.  En de voorlezer doet echt zijn best.  11 uur en 34 minuten genot.

Toch gaat het toestel even aan de kant.  Iets anders wenkt.  Ik kocht mijn ‘laatste papieren boek’. 
Wellicht, want dat zeg ik ook regelmatig over mijn ‘laatste kleedje’.

De aankoop van dit boek werd veroorzaakt door ongeduld.  Ik kon niet wachten tot ‘De dokter is uw kameraad niet’ van Louis Van Dievel – wordt ingesproken in een studio.  Ik was blij als een kind toen de postbode het bescheiden pakje bracht en ik het trots kon openen en tonen aan mijn naasten.  Een écht boek. 

Vroeger las ik mijn kinderen voor.  Nu is het andersom.  Mijn dochter is even terug thuis.  Het contrast van haar frêle stem met die van het hoofdpersonage kan niet groter zijn, maar toch.   Ogen toe, en mijn oren zijn al aan het wachten op dit pareltje.
___________________________________________________________________________

Nota: vrijwilligers voor het inlezen van luisterboeken zoekt men hier


«