Tous ensemble

Gepubliceerd op 24 november 2019 12:04

Mijn vader heeft 3 dochters.  Mijn oudste zus was vroeger het knappe en sociale chiromeisje, de middelste de sportiefste, en ik was de jongste.  Denk aan Mowgli – maar dan met een zware BMI - die de Kempense bomen als haar jungle bekeek en tussendoor de poppenkapsels van haar zussen millimeterde.

Intussen is er veel veranderd.  Het chiromeisje is de ambitieuze, de middelste is de zorgende en ik bleef in mijn hoofd Mowgli.  Sinds enkele jaren vond ik een Balou.  Zonder die buik dan.  Elke dag is ons  nieuw avontuur.

Geen zonen dus.   Een vierde dochter zou misschien teveel van het goede geweest zijn.

Mijn vader leerde me rijden, met alles erop en eraan.  Niet alleen het rijden zelf, maar ook alles daarrond.  Aantal liters getankte benzine en kilometerstanden opschrijven, in een Excel gieten en vervolgens om de zoveel tijd instructies  krijgen om je verbruik te doen dalen.  Sneller schakelen, remmen op de motor, ik begreep er niets van maar knikte zacht.

Intussen rijdt mijn vader me vaak rond.  Naar het ziekenhuis, tandarts, scanner, oogarts.  Noem maar op.  Ik probeer hem af en toe te betrappen op tips-tegen-zijn-ideaal-verbruik, maar dat lukte me nog niet.

Geen zoon en dus ook geen voetbalfanaten in huis.

In mijn mail zat onlangs een bericht van 'Inter', om me attent te maken op blindentribunes bij verschillende evenementen.  Theater, opera, concerten en … voetbal.

Met mijn vader naar de voetbal dus.  Ik kocht een ticket voor mijzelf en mijn vader mocht als begeleider gratis mee.  In de blindentribune.  België – Cyprus.  Veel volk dus best spannend.

De organisatie was top.  Mijn vader gelukkig.  En een beetje bezorgd.  Pas op met die stok.  Wacht even.  Een trapje.  Wacht nu toch écht even. Maar wel schattig.

De logica zei me dat de blindentribune ergens in de catacombe van de Heizel was verscholen.  Veel zicht hebben we wat mij betreft niet nodig, en er was audiodiscriptie. 

Niets was minder waar.  Vanop de eerste rij had hij perfect zicht op de match.  Er waren niet enkel blinden, maar ook doven.  Dat vermoed ik althans,  aan hun enthousiast geroep te horen.  En anderen met een beperking.    Soms was het niet makkelijk uit te maken wie de begeleider was en wie diegene met een beperking.    Tous ensemble.

Een rustige tribune wel, voor de rest.  De stewards waren niet bepaald gestresseerd over dreigend hooliganisme in ons vak.

De ontvangst was ook uitstekend.  Geen lange wachtrijen, stadiontoegang zonder trappen, voldoende en vriendelijke begeleiding.  De zorgen van de begeleider werden weggenomen door de organisatie.  En ik klom rustig als een Mowgli tussen de andere blinden op de tribune.

Ik zette de audiodiscriptie op.  Lang duurde dat niet. 

Eden Hazard wil nog wel eens lopen op de flank. Hij snijdt de zestien in, maar geeft dan een voorzet naar Januzaj in plaats van zelf te trappen. Batshuayi krijgt zijn schot niet voorbij de Cypriotische muur, en de bal rolt in de voeten van de kapitein en die plaatste met veel overtuiging voorbij Pardo.  Courtois kan een 35ste clean sheet op zijn rekening schrijven. Eden Hazard sluit zijn 100e interland af als valse 9.  Laifis kopt een vrije trap op het dak van het doel.   Ik wist niet dat een doel een dak had, maar soit, dat is misschien iets nieuw.  En toen kwam de binnentrapper.  Het woord ‘buitenspel’.  Een duizendtal pogingen van mijn vader om me dat ooit uit te leggen flitsen voorbij.

Ik zag mijn vader links van mijn zitten.  En ik was terug even 18.  Net mijn rijbewijs en op gesprek over mijn rijverbruik waar ik niets van snapte.  Ik lachte even minzaam als toen.  Van het voetbal begreep ik ook nog niets (buiten de lidwoorden), maar de organisatie, sfeer en het met-twee-naar-de-voetbal compenseerde alles.

Tous ensemble - met dank aan Inter.   


«