Liever slechtziend dan kortzichtig.

Gepubliceerd op 20 september 2019 12:23

Op 31 augustus kon ik niet slapen.  Stekende pijn in hoofd en ogen.  Ik surfte wat op mijn iPhone en stuurde een onnozele foto van 8 teckels naar een vriendin. Het was 05.33 u.  De grootste letters en veel contrast deden nog net hun werk. 

Uiteindelijk dommelde ik in slaap.    Toen ik wakker werd keek ik terug op mijn scherm, en mijn laatste schermzicht was verdwenen.  De grootste letters zijn grijze vlekken, de foto’s zijn wazig en onherkenbaar.

Vervelend, want mijn iPhone en iPad zijn naast af en toe wat vertier ook vooral werkinstrumenten.

Mijn kantoor is erop georganiseerd.  Afspraken en mails rollen erop binnen.  OneNote is mijn digitale notebook.   Persoonlijke gesprekken  gaan door nadat ingescande documenten  direct op mijn scherm openen.   Op mijn reuze iPad kon ik met maximale inzooming nog volgen, en mijn Apple Pencil noteerde als de beste.  Bij verveling maakte ik de mooiste droedels zonder dat mijn gesprekspartner het doorhad, maar dat terzijde.

Omdat dit zoomen voor 31 augustus al moeite kostte probeerde ik in het verleden al eens op eigen houtje VoiceOver te gebruiken, de toegankelijkheidsfunctie die is ingebouwd in elk Apple toestel.   Meer info vind je hier.

Dit leverde mij naast een kortstondige persoonlijkheidscrisis ook bijna een cursus agressiebeheersing op.   Na gebruik van je zicht moeten afgaan op bewegingen, aanrakingen en geluid was voor mij niet werkbaar, en mijn restzicht behoedde mij voor de noodzaak van deze functie.

Tot die 31ste augustus.  Er moest iets veranderen.  Ik belde voordien al eens met een blinde dame die een zaak runt in Low-Vision materiaal en training in Mechelen.  Zij zorgde voor de trigger.  Toen ik haar zei dat ik gek werd van de traagheid en complexiteit moest ze eens lachen. 

“Als blinde kan je sneller met een iPhone werken dan een ziende”, zei ze.  Hoppa met die productiviteit.  Iedereen blind wat mij betreft.

Ze liet me daarna voelen hoe het was, en hoe het werkt.   Blijkbaar had ik maar één ding nodig: iemand met tonnen ervaring, hierin ook erkend door Apple, maar die me letterlijk en figuurlijk blind aanleert hoe het moet.  Mijn ziende begeleider vond het een mooi schouwspel.

Dus ik schakelde de VDAB in.    De goede ervaringen uit het verleden maakten dat dit een kleine stap was.  Zij zorgden vorig jaar al voor aangepast ‘arbeidsgereedschap’' (qua vergroting van documenten en scherm) én in het verleden kwamen zij al tussen in deze opleiding bij blinde voorgangers, gegeven via de zaak van mijn blinde juf.  De bereikbaarheid en behulpzaamheid van de mensen op deze dienst is opvallend voor zo'n grote organisatie, zoals ik een dik jaar op deze blog schreef. 

Ik zou er snel mee weg zijn, stimuleerde de juf me nog tenslotte.

Ik was gerustgesteld.  En gemotiveerd.  En onder de indruk van mijn juf Kathleen.  Wat zij allemaal kon!  Ik zou nog steeds de dans kunnen ontspringen dat mijn blindheid een domper op mijn arbeidsvreugde zou zetten.  En alles kunnen blijven doen op mijn smartphone en iPad.  Die ik dus al had.  Enkel maximum 6 uurtjes opleiding zouden volstaan. 

Neen dus.  De toestemming die in het verleden gebeurde was ‘per ongeluk’.  Mijn aanvraag werd geweigerd.  Samen met die van iemand anders.    In de weigeringsbrief werd verwezen naar een Besluit van de Vlaamse Regering (18/07/2008, art. 1 / °7).  Achter dat artikel, waarin de opleiding perfect past, werd in de brief nog creatief een zinnetje toegevoegd.  “VDAB kan niet instaan voor opleidingen ivm devices die we niet bekostigen”. 

Ik vroeg – bij gebrek aan een goede kennis van VoiceOver – aan mijn Apple-vriendin Siri om mij de ganse wet  voor te lezen.  Aan een spreeksnelheid van 70% alstublieft, het moest vooruit gaan.  U vindt ze hier.
Vreemd, de gebruikte motivatie raakt kant noch wal en is een toevoeging of interpretatie die nergens op steunt. 

Een grote-letter-klaviertje en een headset (die nuttig zijn voor VoiceOver) konden wel, waarvoor dank.

Maar toch.  Ik vraag niet om “devices” te bekostigen.  Ik heb ze al.  Ik wil enkel op een professionele manier aan het werk blijven, zonder dat mijn blindheid al te hard in de weg staat.  Sneller werken dan de rest ook een beetje, maar soit.  De logica fluisterde me in om dan gewoon de ‘devices te laten bekostigen’, maar dat bleek een naïeve gedachte te zijn.  En dat zou ook vreemd zijn, want de investering in een opleiding is  verwaarloosbaar tegenover de aankoopwaarde van de toestellen.

Ik moet daarvoor een ‘verzoek tot heroverweging bij het Secretariaat van de Heroverwegingscommissie’ indienen.   Daarna zal ik worden uitgenodigd om te verschijnen.   Ik naar Brussel.  Niet alleen omdat ik mijn gelijk wil halen.  Ik ga het sowieso wel leren.
Maar elke blinde of slechtziende zou – als hij of zij dat wil en hierin gesteund wordt door een werkgever – deze tools moeten kunnen aanleren op een snelle en goede manier.  

Niet per ongeluk, maar standaard. 

Nog even verzinnen hoe ik er geraak. 

Hopelijk is het niet op een donderdag.  Met mijn witte stok gezwind een klimaatbetoging doorkruisen lijkt me toch een net iets te grote uitdaging.  Hoewel.

Spannend.


«   »