Minder is meer. De kunst van het weglaten.

Gepubliceerd op 1 september 2019 08:54

Ik krijg vaak de opmerking dat het toch zo erg is.  Kunnen we daarmee stoppen?  Ik moet dan altijd even nadenken vooraleer ik antwoord.  Want wat is erg?

Dingen kunnen ingrijpend zijn.  Of vervelend. 

De aangeboren basisemoties als vreugde (met aanverwant vervoerd, verrukt, trots, euforisch, enthousiast, gelukkig en tevreden), verdriet, pijn, angst, boosheid, verbazend of afschuw zijn universeel en voelt bijna iedereen.  De eerste 8 basisemoties voel ik dagelijks.  Dus zo erg zal het wel niet zijn.

Het is net meer.

Minder zien went.   Is uiteraard soms ook vervelend en beperkend.  Maar erg? Meer.

Kinderen uiteraard (maar die had ik al, maar koester ik nog meer).  De liefde.  Heb ik vroeger ook gekend, maar nu nog meer.  Een dikke vriendin?  Ik dacht dat ik vroeger kennissen had, maar nu voel ik meer. 

Eigenlijk is het dus niet minder maar meer.

Ik leef aan een kant van de wereld waar een beperking geen zwaar probleem is, behalve als je het zelf wil. 
Met enige nervositeit  de trein opstappen (vorige week nog om mijn studerende dochter te bezoeken en ik te koppig was om me te laten voeren): als de juiste persoon achter het stationsloket (applaus voor de dame in het station van Herentals) zit staat er twee seconden later een vriendelijke fluo begeleider klaar. Of andere reizigers.  Meestal de iets oudere.  Spontaan.  Het ziet er wellicht spastisch uit hoe ik de trein in en uit kleffer, maar de waarheid gebiedt me toe te geven dat ik vroeger ook al spastisch in en uit de trein kroop.  Maar nu heeft zelfs mijn motorische onhandigheid een excuus.  Weer een extraatje.

Terug naar mijn namiddag in Antwerpen, waar mijn dochter nog snel (!) een kledingwinkel wou binnen springen.    Een keten dan nog wel.  Met een trap volledig in spiegelglas.  Ze koos – dat is haar karakter - direct de meest uitdagende locatie. 

Het raakt me dat – toen ze het pashok wou induiken – een attente verkoopster onmiddellijk een dubbel pashokje leegruimde, normaal niet toegankelijk. En ook de andere verkoopsters hadden opvallend dezelfde attitude.

Mijn dochter was niet verbaasd.  De keten in kwestie staat ervoor bekend.  Ze maken reclame met zowel dunne, zwaardere als geamputeerde modellen.  Ik kan misschien nog solliciteren.  Ik heb verschillende troeven.  Mijn witte stok en cellulitis zijn nog maar een begin.
Ik kan het niet laten om bij zulke ervaringen even de hoofdzetel te mailen.  Delight management is mijn stokpaardje.  Na een compliment over mijn Engels (😊) volgde “We take a lot of pride in being inclusive and ensuring all of our customers feel comfortable and welcome.”.   

Inclusiviteit dus. 

Als dat er is, wordt minder meer.


«   »