Het verhaal van de eekhoorn en de mossel

Gepubliceerd op 31 augustus 2018 14:02

Gisteren kwam het verhaal van ‘De Eekhoorn en De Mossel van Toon Tellegen spontaan in me op.  Uit het toepasselijke boekje “Toen niemand iets te doen had”.  Een kort fragment.

 

Toen de eekhoorn nog lag te slapen blies de wind een brief onder zijn voordeur door.
De eekhoorn hoorde het geritsel van het papier, sprong uit bed en maakte de brief open.
Het was een kleine, grijze brief en hij rook een beetje zuur.

De eekhoorn las:

“Beste eekhoorn,

Hierbij nodig ik je uit voor mijn feest. Het is een heel klein feest. Ik nodig niemand anders uit. Kom je zo meteen?

De mossel.”

 

Even naar de realiteit.   Sinds enkele maanden stap ik met een witte stok.  1,45 m lang, met een wit bolletje aan, dat rolt.  Zo rol ik door het leven.  Dartel (meestal).  Om hiermee te kunnen en mogen stappen volgde ik tot gisteren mobiliteitslessen bij de Brailleliga.  Met een echte juffrouw.  Juffrouw Greet.  De ene keer in een lege kerk, dan in een bibliotheek, dan op straat.  Gisteren eindexamen in Antwerpen centrum.  In het centraal station, over de knip, langs de kathedraal.  Geslaagd.  Met dank aan geduldige juffrouw Greet. 
Een beetje illegaal, die stok én lessen, want de erkenning die ik opstartte in april duurt nog wel even.   Maar het mag.  Want mijn ogen wilden niet wachten met uitvallen tot mijn ‘erkenning’ er was, dus de brailleliga leende me een stok én startte gelukkig ook al veel vroeger met de lessen.   

Maar nu terug naar het feestje.  Of de uitnodiging.   Ik kreeg deze week dus een telefonische uitnodiging, waar ik in mijn hoofd een feestje van maak. 

Het feestsubject: om mijn erkenningsdossierdossier te kunnen indienen komt iemand van mijn multidisciplinair team (er is al iemand geweest!) nog eens (!) in verband met mijn “aanvraag en noodzaak voor mijn witte stok en stoklessen”.    
De witte stok gebruik ik dus al maanden.  Hij is zelfs al geblutst.  De stoklessen zijn sinds gisteren afgelopen.  
Ik leg dit uit maar zonder resultaat.   De attesten (zicht <1/10) zijn ook in haar bezit.  De afspraak moet toch doorgaan.   


Ik wou ook nog even grollen dat ik die stok niet nodig heb.  Ik droomde er als kind namelijk al van om majorette te worden, en mijn stok is gewoon een uit de hand gelopen majorettestok.  En ik ben nog aan het sparen voor witte botjes.  Het enige wat het dragen van het obligate witte rokje nog verhindert is mijn leeftijd.  
Maar ik hield mijn mond.  Mossel.

Het wordt ongetwijfeld een klein feestje, volgende week woensdag.   Ik kijk er nog niet echt naar uit. 
Maar feestjes waar je niet naar uitkijkt zijn achteraf meestal wel leuk. 
En ik haal toch wel een taartje.  Of cake.  Of koeken.
Arbeidsvreugde is belangrijk, ook voor mosselen.

Wie weet gaan we wel dansen.

 

De eekhoorn.

 


«   »